Michael Jackson is een monument.

Na 1993 was het nooit meer hetzelfde. De Dangerous World Tour is het summum. In vergelijking hiermee raffelt de band maar wat af met HIStory, een paar jaar later. Ik zeg dit niet gauw: het is vrijwel allemaal play-back, maar in het totaal van dans en show bezien, dondert me dat helemaal niets. Entertainment op het hoogste niveau. Jammer, alleen, dat ze Keep the Faith niet speelden. Die had ik ook graag eens live gezien.

Een aantal observaties:

• Wie verzint er nu een rooster om op te staan, waar rook, wind en licht uitkomt? Iconisch.
• Net als Pulse en Secret World, was Dangerous in 1992 de tijd ver vooruit in termen van podiumtechniek en theatrale elementen. Vandaag, 20 jaar later, zit ik nóg met open mond te kijken naar dit spektakel. Legendarisch.
• MJ heeft zelfs het patent op de schoenen die het vooroverleunen-segment in de choreografie van Smooth Criminal mogelijk maken. Zie embedded video (3:44).
• De video die iedereen kent (of kan kennen) is van Boekarest 1992. Let in deze video vooral op één fan die bij Smooth Criminal alles voelt en alles geeft. Een mooi tv-format voor VPRO: zulke legendarische mensen (als deze fan) opsporen en interviewen. Nu, na zo veel jaar. Ik zou ‘m graag vragen wat hij nu doet. En hoe hij terugkijkt op die avond met Michael Jackson.

Zelf heb ik een jaar in een Pink Floyd Tribute-band gespeeld (Wag the Dog) en brachten we het meeste materiaal van dit concert. Ik was dus meer de Guy Pratt dan de Roger Waters van het stel.

Veel grote artiesten proberen vandaag de dag enorme podia met heel veel licht, laser en video te bouwen. Maar ik heb nog niets gezien dat Pulse overtreft.

Een aantal elementen verdient speciale aandacht:

• de spiegelbol halverwege de laatste solo in Comfortably Numb (zie embedded video, 6:48). Deze is kortgeleden in delen geveild;
• de lasers (zeker in die tijd);
• het ronde video-projectiescherm;
• een vliegtuig dat over het publiek heenraast;
• varkens (bij One of These Days);
• het enorme eiland midden in de zaal waar de technici de touwtjes strak in handen hebben (vergelijk dit eens met een gemiddelde zaaltafel in een concertzaal, met een handjevol bevers erachter).

Een fragment uit dit concert: Comfortably Numb. Hieronder embedded van Youtube.

Lees meer in mijn blogpost over deze Zorg-case.

We hebben haar foto van de knuffel-husky gebruikt (speelt een belangrijke rol in het verhaal) voor de cover. De productie kende enkele restricties en criteria, hiermee hebben we met slim omdenken een zeer literaire look and feel neergezet, terwijl de kosten beperkt bleven. Alle typografie is gezet in Lexicon (en Helvetica voor de titelkopjes). Het dunne papier in het binnenwerk geeft een vroeg-twintigste-eeuws poëtisch gevoel.

In deze onafhankelijke productie bestaat het promotionele materiaal uit een grote poster, die op de dag van lancering bij boekhandel Nawijn en Polak in Apeldoorn hangt.
Veel dank zijn wij verschuldigd aan de mensen van RCG, die goed meedenken en nét dat beetje extra doen.

José

Rob de Jong schrijft over een bepalende periode uit het leven van hem en zijn gezin: zijn vrouw José kreeg een hersenbloeding en overleed later. Hij vat het samen in zijn voorwoord:

“Als een gezinslid chronisch ziek wordt, krijgt het gezin noodgedwongen te maken met een heleboel zorginstanties. Hoewel die instanties van goede wil zijn, lijken ze zich vaak niet te realiseren dat er naast het deelprobleem dat zij behandelen, er nog veel meer werk aan de winkel is voor de naaste familie.

Een verzameling ontmoetingen met de zorg, afwisselend bekeken vanuit het dossier en vanuit de emotie.”

De Jongs verhaal grijpt je aan, zuigt je in zich op en laat je niet meer los. De lezer leert Rob en zijn dochters zó goed kennen, dat ze als vrienden voor je gaan aanvoelen.

Colofon

• Eerste druk: november 2011, oplage: 50 stuks
• Omslag en binnenwerk: Ditha Blaauw
• Foto husky: Lotte de Jong
• Foto auteur: Sanne de Jong
• Druk: RCG

Van de eerste druk zal spoedig het laatste exemplaar weggegeven of verkocht worden. Wie graag Robs verhaal verhaal wil lezen, kan zich voorintekenen voor de tweede herziene druk. Ook deze zal vast weer verzorgd worden door het dynamische duo Copy & Art.

• IBG wordt DUO
• DSW wordt iederz
• Stichting Volkshuisvesting wordt In wordt Lefier
• Huursubsidie wordt huurtoeslag

Vele verzekeraars/banken/energieleveranciers/kabelaars gaan op in een nieuw megaconcern:

• • Ziggo (@Home, Casema, Multikabel)
  • Menzis (GOV), Achmea
  • Nuon, Essent (vroeger Edon)
  • Fortis (Crédit Lyonnais)

Wat is dat toch met bestuurders die per sé hun stempel op hun periode willen drukken? Zijn het hondjes die hun plasje tegen een boom doen? “Ik ben hier geweest.” Is het het inkrassen van [initialen - "was here" - datum] op een wc in een vakantiebestemming? Met als voornaamste resultaat: jarenlange verwarring bij het brede publiek.

In Operatie-Van der Most (de enige correcte spelling met koppelteken en hoofdletter ‘V’) van RVU/Max zagen we de Prins Bernhardhoeve in Zuidlaren ten onder gaan in ambtelijk geneuzel. Doorgewinterde onderhandelaar Hennie kreeg het bij de burgemeester niet gedaan om een voorlopige vergunning af te geven. De gemeente Tynaarlo had de kaarten reeds geschud en de centen geteld.

Maar ik dwaal af.

Publieke types leren blijkbaar slecht van commerciële types: Konmar werd een ramp. De bekende Zweedse zwaluwlucifers (Säkerhets Tändstickor) werden héél kort van een modern, fris logo voorzien. Het publiek herkende het niet meer. Stel je voor dat Hema gaat rebranden! Nieuwe naam, nieuwe kleuren, nieuwe worst… Een ramp.

Reacties via Twitter: @studiobronts

Ballie was de senior office assistant bij Studio Bronts. Hij was ook mascotte. En steunpilaar in bange tijden. Slechts weinigen, die hem ontmoetten, konden weerstand bieden aan zijn innemende charmes. Hij heeft vele harten geraakt.

Het is koud in de Studio.

–

Hierbij mijn vers voor Ballie:

Hoewel hij ligt te slapen en één ooglid een beetje openstaat, lijkt het of Ballie me aankijkt en zegt:

“Het was prachtig, Maarten
Je hebt fantastisch voor me gezorgd en nu is het mooi geweest

Ik ga zo bijna
Ik neem afscheid
Ik had alles in mijn leven dat een kat maar wensen kan

Treur maar niet om mij, maar maak van je eigen leven iets moois

Ga iets doen,
ontwikkel je,
heb lief en oogst bewondering,
al is het in kleine kring.”

–

Youri Sepp schreef het volgende gedicht voor Ballie:

Hij groeide van kitten, harig en o zo klein,
uit tot de Prins van het gehele Deliplein

Gaandeweg verruilde hij de tuin voor een plekje binnen
Om gezellig bij de Graaf op de bank te komen spinnen

Aan het einde zag je geen poot meer voor ogen,
En voelde je beetje bij beetje…
naar de tunnel van licht toegezogen

Achttien volle jaren waren het die jouw leven telde
Het is goed zo Ballie, ren nu maar door de Elyzese Velden

–

Dit gedicht is van Elmer van Luxemburg voor Ballie:

verbonden

Jouw jaren
begonnen te tellen.
Maar
in één tel
vond jij
doortastend
je weg
naar mij.

–

Ditha Blaauw schreef deze haiku voor Ballie:

Hij is ten einde
de kachel van Maartens hart.
Huis zonder Ballie.

–

Een verzameling relevante links:

• bit.ly/balliefoto – de mooste foto’s op Flickr
• twitter.com/balliebeer – Ballies tweets
• de afscheidskaart in PDF (500 Kb)

–

Hieronder een geluidsfragment:

Ballie spreekt by StudioBronts

Het is een trieste aangelegenheid. Steve Jobs is dood. Een aantal jaren geleden had ik deze bewerking van De Hooch uit 1670 al eens gemaakt. Het aanreiken van een iPod verdient nu opnieuw een plaats in de belangstelling.

Download hier de PDF (45Kb)