Je kunt het bestelformulier invullen, dan stuur ik ze je. Per post.

Lees meer in Mijn inzending voor het tegelpad onder de Rijksvleugelnootboom.

Als het Rijksmuseum een taalpuzzel uitschrijft, ben ik net een bever die een gat in zijn dam ziet. Ik kan niet anders, dan daarmee aan de slag gaan. Dit is koren op mijn molen. In de tuin van het Rijksmuseum komt een labyrint met een tegelpad. En in dat pad komt een tekst. NRC drukte begin januari de perkamentrol-opdracht in de krant. Dat voldoet ook.

Moe, maar voldaan heb ik mijn inzending ingediend. Het was een taaie kluif, want er werden strikte regels gesteld: NRC heeft de opdracht nog online staan. Het aantal tekens, inclusief spaties en leestekens, stond vast. Er is ook een splitsing in het pad, dus na deel 1a leest en loopt men naar 1b én 1c. Dat moet dus op alle mogelijke manieren kloppen. Ook inhoudelijk.

Eerst nam ik de kunsten (alle kunsten) als uitgangspunt; men is immers juist ín het museum geweest en komt op adem in de tuin. Daarna loopt men over liefde (nu) en later naar geloven in jezelf (straks). Nu: keuzes maken, bemin een ander. Straks: stappen zetten, bemin uzelf.

Dit is mijn inzending:

1a. Van alles dat ons opbeurt, zijn de kunsten het meest tot steun. Niets anders treft ons tot in het uiterste van de zinnen; wat is er bestendiger dan dit? Hoe anders kan men tegenslagen overwinnen?

1b. En toch, zolang er iemand naast u staat, op wie u kunt vertrouwen, met liefde in het hart, bemind te worden en een ander te beminnen, smelten ziel en ziel tot één? Dan valt er in dit leven veel te winnen.

1c. Als u twijfelt over of u nog wel aan iets nieuws durft te beginnen, hoor hier midden in het stedelijk rumoer: uw eigen stem. Die te leren kennen is een hele kunst.
Al lijkt het leven soms een dwaaltocht, al schijnen de bakens zó ver weg: toon ons uw blijdste lach, uw bitterste traan. Geef niet op, want anders dooft het licht.
Ieder draagt een meester in zich, niemand anders dan uzelf kan die ontdekken. Deze tekent van uw leven het portret. Gun uzelf te groeien, laat uw liefde bloeien; u heeft zojuist de eerste stappen al gezet.

Een dikke maand later maakt de jury bekend geen enkel vers in tegels te gaan beitelen. Dat is erg jammer, temeer er geen plannen uitgesproken worden voor een bundeltje met de beste inzendingen. Daar was ik best benieuwd naar geweest.

Maar ik had mezelf al overwonnen.

Taal in aanbouw

–

Voor de Rijksvleugelnootboom; ik was er met mijn verhalfjaardag, toen zag het er zo uit.

It’s possible to approach a humble type of preinfusion with the world’s most popular home espresso machine: the Rancilio Silvia. At least, with my version, from 2001. This is the MK1. There’s no modification needed. (Other Silviists have written about installing a switch at the pump, to pause it at the beginning of extraction for preinfusion purposes.)
It’s not as refined as the pressure profiles facilitated by manufacturers like La Marzocco, Kees van der Westen or Synesso, but these machines are in different league as the Silvia (and come with quite a different price tag).

In the boiler of the Silvia, Rancilio made a kind of throughput between the group and the steam pipe. When the three-way solenoid valve remains closed, and the pump starts, and the only open output is the steam valve, then only water will run through the steam pipe. But when the solenoid valve opens (when you hit the brew button), and the steam valve is open, then water emerges from both the group head and the steam pipe. This made me think about preinfusion.

I discovered it some time ago, when I accidentally left the steam valve open, while flushing the group. Water emerged from the steam pipe, as well as from the group. It took a while, before I connected this phenomenon to preinfusion possibilities.

A tightly packed pouch of fragrant, freshly ground beans offers quite some resistance to water pressure. Would you open the steam valve with a filled portafilter inserted in the group, and flick the brew button, you’d see only water escaping violently from the steam pipe. (You can stop the brew button instead of closing the steam valve. Inspect the slightly wetted puck: this really works.)

Now, when you close the steam valve slowly while the pump is running, this is what happens inside: the puck is slightly wetted (with open steam valve) and the water pressure on the grounds builds up gradually.

Try experimenting with this variation: with or without the steam nozzle (the piece with the small hole in it that screws in the end of the steam wand). This can make a slight difference in pre-wetting power.

Step by step:

• Prepare your extraction as usual
• Flush, preheat cup, etc.
• Insert prepared portafilter in group
• Open steam valve (half a turn will do)
• Flick the brew (coffee) switch
• Slowly close the steam valve, and voilà: there’s your own preinfused extraction
• Stop brewing when ready

Enjoy.

My other articles on espresso (in Dutch):

Tips for better espresso: studiobronts.com/2012/02/26/tips-voor-betere-espresso/

VST baskets: studiobronts.com/2012/03/29/vst-filtermandjes-een-fluwelen-revolutie-in-espressoland/

New espresso space ship for yellowBird: studiobronts.com/2012/06/26/achter-de-schermen-nieuwe-espresso-voor-yellowbird/

–

UPDATE: On the Home Barista forum, VanBoom more or less describes a similar technique. Although we thought it up independently, he did it a few years earlier and deserves the credit: here’s the thread of VanBoom at the Home Barista Forum describing his VPT.

Op de Projecten-pagina vind je een overzicht van alle reportages die ik maakte voor Glasnost, onder andere over De Doorkenkers en Canto Ostinato.

• het eindresultaat diende gebaseerd te zijn op een vers uit ongeveer dezelfde periode als waarin het huis gebouwd is
• huiselijk, warm, veilig, knus… en meer gemoedelijke sleutelwoorden
• de naam van het huis (Twinkel) diende erin verwerkt te zijn

Dit is het eindresultaat (en staat in marmer gezandstraald):

Het Oosten blaast, het wintert fel,
‘t Is buiten vinnig koud:
God dank! wij hebben wijn en hout.
Wij zitten warm en wel.
Al zijn de bomen wit als dons,
de grachten hard als lood,
er gloeit een twinkel in ons hart,
wat deert het ons?

Je kunt zien op deze foto: ik ben hier beretrots op.

Op deze foto kun je de tijdloze letters beter zien:

Een monument dat mij vast zal overleven.

Michel Petrucciani: Trio in Tokyo (1999)

(Met Steve Gadd en Anthony Jackson)

Hoewel Petrucciani zijn hele leven kampte met fysieke beperkingen, heeft hem dit nooit weerhouden van het produceren van weergaloze muziek. En zodra Anthony Jackson meedoet met zijn custom signature Fodera Contrabass Guitar, kan het voor mij al niet meer stuk.

Hier is echter meer aan de hand: deze drie mannen versieren het publiek. Ze voeren een muzikale dans uit: bij de laatste drie nummers smeekt iedere aanwezige om mee naar huis te mogen.

Het dak gaat van The Blue Note, maar niet op een manier zoals we die kennen in hardrock. Het publiek worden om de vingers van dit buitengewone trio gewonden. Bij Cantabile herhaalt Petrucciani bijna een minuut lang één motief, almaar intenser opzwepend. Daarna volgt het harmonische meesterwerk Colors, hier in een sublieme uitvoering. Drie bevers op de toppen van hun kunnen. En als de mannen elkaar afkondigen, hiermee impliciet weergevend dat dit het laatste nummer was, blazen ze iedereen nog éénmaal van de sokken met Miles Davis’ So What. Op geheel eigen, frisse wijze.

De zaal is als was in de handen van deze drie meesters, die nooit hun groove laten ontsporen, ook al draaft het nóg zo hoog. Helaas is Petrucciani tien jaar geleden overleden. Hij blijft echter inspireren: deze man was misschien klein van fysiek, maar groots in muziek.

Wát een virtuozen.

–

Hier is de Spotify-link voor het hele album:
Michel Petrucciani – Trio in Tokyo

En hier weliswaar uit een ander concert, toch een prachtige uitvoering van So What door het Petrucciani Trio. Helaas waren de cameramensen en regisseur niet zo alert op het zeer relevante volumepedaalgebruik van Jackson. Zijn voet vraagt meer aandacht voor expressie.

Ik heb het hele project gecoördineerd: de meubelmaker (maatwerk onderstel met lade), contact met de leverancier van de nieuwe machine: Sama. Met een solide servicecontract.
yellowBird drinkt de komende jaren zorgeloos topespresso.

Je kunt een blik achter de schermen werpen in de totstandkoming van dit project: zie mijn artikel met beeldverslag.